|
Door hun groeiend familiebezit behoren de Bredase
Nassaus al snel tot de hoogste edelen van ons land. Zij krijgen ook steeds
belangrijkere functies toebedeeld van de Bourgondische en Habsburgse hertogen,
die grote delen van de Nederlanden als landheren besturen.
Zo bekleedt Graaf Hendrik III van Nassau (1483-1538)
hoge burgerlijke en militaire ambten. Ook is hij betrokken bij de opvoeding van
Keizer Karel V.
Hendrik III trouwt met de Bourgondische
edelvrouwe Claudia van Chalon. Hun zoon René erft het soevereine prinsdom Orange
van zijn oom Philibert van Chalon.
Als René in 1544 kinderloos sterft, laat hij zijn
bezittingen na aan zijn Duitse neef Willem van Nassau (1533-1584). Als Prins
Willem I is hij de stamvader van het Huis Oranje-Nassau.
Willem van Oranje
Willem van Nassau is de oudste zoon van
Graaf Willem van Nassau en Juliana van Stolberg. Als zijn neef René van Chalon (zie
Oranje en Nassau) in 1544 sterft, woont Willem nog bij zijn ouders.
Willem mag van Keizer Karel V de erfenis van zijn neef aanvaarden. De Keizer
stelt wel als voorwaarde dat Willems opvoeding voltooid moet worden aan het
Keizerlijke hof in Brussel. Ook moet hij katholiek worden opgevoed. Willems
Lutherse ouders stemmen daarmee in. Vanaf dat moment is Willem de Prins van
Oranje.
Keizer Karel V raakt zeer gesteld op de jonge Prins, die mede daardoor snel
carrière maakt. De opvolger van Karel V als Heer der Nederlanden, Koning Philips
II van Spanje, benoemt Willem in 1559 tot stadhouder van Holland, Zeeland en
Utrecht. Daarna verslechtert de verhouding tussen beiden al snel. Daarnaast
heeft hij moeite met de Brusselse centralisatiepolitiek. Willem van Oranje
steunt de vervolging van de protestanten niet.
Bron:
Koninklijk Huis
|
